Ολοι έχουμε δει το περίφημο ουράνιο τόξο.. μετά απο μια καταιγίδα, από μια νεροποντή , απο σιγανές ψιχάλες είτε το έχουμε ανακαλέσει στο νου μας, μια αισιόδοξη προσμονή μετά απο ένα συμβάν "βρέχει φωτιά στη στρατα μου, φωτιά που μέ έχει κάψει" ή από τη λαική ρύση μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο..
Κατά ένα γνωστό ευρωπαϊκό μύθο, στη βάση του ουράνιου τόξου ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι..το οποίο φυλάνε ένας αρχικαλικάτζαρος και αρκετοί νάνοι και όποιος βρει το μονοπάτι που οδηγεί στο ουράνιο τόξο το άπλετο χρυσάφι περιμένει το λύτη που θα καταφέρει να φτάσει εκεί..
Τι συμβαίνει όμως με το διπλό ουράνιο τόξο; πόσοι εχουν καταφέρει να το έχουν δει; και πόσοι έχουν καταφέρει να το φτάσουν.. έστω το ένα από τα δύο..άλλωστε επρόκειτο για δυο τσουκάλια χρυσάφι (και μια ντουζίνα νάνους, αλλά ποιος νοιάζεται?)

